13 Σημειώσεις Πένθους // Αποκάλυψη

Βασιλική Λαζαρίδου

Αυτό το κείμενο έχει την μορφή σημειώσεων και προκύπτει από παρατηρήσεις και σκέψεις κατά την περίοδο των τριάντα ημερών που μεσολάβησαν από την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου έως και το γράψιμό του. Είναι πολύ πιθανό οι συνδέσεις ανάμεσα στις σημειώσεις να μοιάζουν αυθαίρετες και μη-λογικές για το άτομο που διαβάζει, ωστόσο θεωρώ σημαντικό το γεγονός συνύπαρξής τους εντός ενός ενιαίου κειμενικού σώματος, κάτω από έναν τίτλο, μιας και είναι προϊόντα της πολύ συγκεκριμένης συναισθηματικής, σωματικής και διανοητικής κατάστασης που προέκυψε ακολουθώντας το συμβάν.

Continue reading “13 Σημειώσεις Πένθους // Αποκάλυψη”

Φίλιπ Λάρκιν – Aubade

μετάφραση: Γιάννης Γαλιάτσος

Όλη μέρα δουλεύω και το βράδυ σουρώνω.
Στις τέσσερις ξυπνάω μέσα στο σιωπηλό σκοτάδι και κοιτάζω.
Σε λίγη ώρα οι άκρες της κουρτίνας θα φυτρώσουν φως.
Μέχρι τότε βλέπω αυτό που πάντοτε βρισκόταν εκεί:
Τον θάνατο, ακούραστο και μια ολόκληρη μέρα πιο κοντά μου,
Κι όλες οι σκέψεις μου παγώνουν, παρεκτός
Του πώς και πότε εγώ ο ίδιος θα χαθώ.
Άσκοπη διερώτηση: κι όμως η φρίκη
Του θανάτου, του να είμαι νεκρός
Λάμπει ξανά, και μαγνητίζει, και τρομάζει.

Continue reading “Φίλιπ Λάρκιν – Aubade”

I saw a Tiger

Βασιλική Λαζαρίδου

Η σκηνή φωτίζεται ψυχρά και ένα κανονάκι χύνει μια κίτρινη στρογγυλή δέσμη φωτός στο κέντρο. Η Β εμφανίζεται μέσα στον φωτεινό κύκλο σέρνοντας μαζί της ένα μικρόφωνο στερεωμένο σε ένα σταντ μικροφώνου. Το ακουμπάει μέσα στον κύκλο, τα χέρια της πέφτουν στο πλάι, κλείνει τα μάτια και αφήνει το κεφάλι της να κρεμαστεί απ’ τον σβέρκο της, σαν νεκρό.

            Β

Αυτό είναι ένα τραγούδι για το αυτοκίνητό μου.

Τζαζ τύμπανα σε τρία τέταρτα.

Continue reading “I saw a Tiger”

όχι άλλα ημερολόγια καραντίνας

Βίκυ Στρατάκη

Το δίδαγμα για την ψυχαγωγία αυτές τις εβδομάδες: περισσότερες ταινίες και λιγότερες σειρές.

To δεύτερο δίδαγμα είναι πως αντί για βιντεοσκοπημένες θεατρικές παραστάσεις καλύτερα να διαβάσει κάποιος τα φοβερά ημερολόγια του Αλμοδοβάρ και να πάρει πολλές καλές ιδέες για προβολές. Τα κείμενα του Αλμοδοβάρ δεν εξιστορούν μόνο πιπεράτα περιστατικά μιας ζωής που οδεύει σιγά σιγά προς το τέλος της (έτσι τουλάχιστον νιώθει ο ίδιος ο σκηνοθέτης), αλλά ξεχειλίζουν από το πάθος και τη λατρεία για τις ταινίες και τους καλλιτέχνες που προτείνει. Δεν πρόκειται για μια λίστα και για αναφορές τις οποίες γκουγκλάρει και απλά παραθέτει- όλα ρέουν αυθόρμητα και συνδέονται και αυτό μόνο ένας πραγματικά ευρυμαθής καλλιτέχνης που αγαπά όχι μόνο το σινεμά αλλά και το χορό, το θέατρο, τη μουσική και τους πολλαπλούς τρόπους που όλα αυτά συνδέονται μπορεί να κάνει. Και αγαπά αφοσιωμένα και τους ίδιους τους καλλιτέχνες και τη ζωή επίσης. Εντοπίζει τις συνάφειες και αποκαλύπτει τις νοητές του διαδρομές στην (ποπ και όχι μόνο) κουλτούρα, αλλά όχι για να γίνει ένας κυνικός meta-επιδειξίας. Είναι άνθρωπος μιας γενιάς που δημιουργούσε αυθεντικούς δεσμούς με τα έργα και τους ανθρώπους που καθόρισαν την προσωπικότητα του και το έργο του.  Πόσο σπάνιο είναι αυτό σήμερα; Ρητορική ερώτηση, αλλά μια ενδεικτική απάντηση για μένα είναι η αποστροφή ακόμα και ανθρώπων που εκτιμώ για παλιές ταινίες, που δε θέλω απλά να πω κλασικές αλλά περισσότερο διαχρονικές και μοντέρνες και που έθεσαν τα θεμέλια για τις αφηγήσεις που λατρεύουμε σήμερα. Σαν τις ταινίες του Ζαν- Πιερ Μελβίλ δηλαδή, όχι μόνο γιατί αναφέρει το κύκνειο άσμα του Un Flic (1972) ο Αλμοδοβάρ, αλλά γιατί είναι όλες εξαιρετικές.  

Continue reading “όχι άλλα ημερολόγια καραντίνας”

της μύτης μια ακρίτσα

Σπύρος Παπαδόπουλος | εικόνα: Γιάννης Νικολόπουλος

Υπάρχει μια άποψη που λέει ότι η πανδημία μας προσφέρει το μάθημα της σημασίας των δημόσιων συστημάτων υγείας. Κάποιοι μάλιστα βιάστηκαν να πουν ότι τώρα είναι η στιγμή που και οι νεοφιλελεύθεροι θα ανακαλύψουν τα καλά της κρατικής παρέμβασης. Ήδη βέβαια σήμερα χανόμαστε στις απειράριθμες αναλύσεις για την κρίση που έρχεται, για τα μνημόνια που ετοιμάζονται, για λιτότητες κλπ. Ο Colin Crouch, πολιτικός επιστήμονας και κοινωνιολόγος, λέει ότι «δεν είναι το τέλος μιας εποχής, αντιθέτως, είναι η συνέχεια του θατσερισμού σε νέα άκρα».

Continue reading “της μύτης μια ακρίτσα”

Δε θέλω κανείς να χαλάει τη φασούλα μου

Μαριάννα Ρουμελιώτη

Σε τι φάση της καραντίνας σε πετυχαίνει άραγε αυτό το κείμενο; πόσες φάσεις έχει η καραντίνα; έχει φάσεις η καραντίνα;

(απαραίτητο ντισκλέιμερ: δεν υπάρχει σωστό και λάθος, ο χρόνος είναι σχετικός, δεν ακολουθείται στα αλήθεια χρονολογική σειρά, δεν ακολουθούνται κανόνες, όλα είναι αποδεκτά, η καραντίνα δεν είναι ευκαιρία και αναγνωρίζω πως μιλάω από την προνομιούχα θέση του ανθρώπου που έχω σπίτι να μείνω, πήρα επίδομα, έχω φαΐ να φάω)

Continue reading “Δε θέλω κανείς να χαλάει τη φασούλα μου”
Create your website with WordPress.com
Get started