Ο ζόφος των περιορισμένων εκδοχών

Ναταλία Δαμίγου – Παπώτη

Μια μικρή ιστορία για τον Τσιόδρα, την εμπιστοσύνη και τις παρήγορες αναμνήσεις συναίνεσης

Είδα πρώτη φορά Τσιόδρα λάιβ σήμερα και κρατιόμουν για ώρα να μη γράψω εν θερμώ, αλλά μεγαλώνοντας κρατιέμαι όλο και πιο δύσκολα

η πρώτη λέξη που μου ήρθε στα χείλια είναι κακομοίρης

είμαστε αυτοί που εμπιστευόμαστε

κι αυτός είναι ένας γενικόλογος θεούσος με χαμηλωμένο βλέμμα που μιλάει για «ενωμένους επιστήμονες», για τα νοσοκομεία που είναι «χώροι ιεροί», για την «φριχτή πάλη με τον ανίερο εχθρό» και την «πατρίδα» -αυτή η τελευταία επανερχότανε συνέχεια στο λόγο του με μια θλίψη σχεδόν γλυκιά

μα τι εμπιστεύονται στον Τσιόδρα ακριβώς;

πιο πολύ απ’ όλα η μορφή του μου θύμισε κάτι «καλούς δασκάλους» από τις σκονισμένες αναμνήσεις των μικροσκοπικών δημοτικών στα οποία πήγαμε

συγκεκριμένα τον κύριο Παναγιώτη, τον δάσκαλο του άλλου τμήματος, εκείνον που μεγάλωνε μεταξοσκώληκες στο υπόγειο του σχολείου

(ούτε καν ήξερα πως στην μνήμη μου υπήρχε ακόμα το όνομα και το πρόσωπό του και το μπορντώ καρό πουκάμισο που αγκάλιαζε την κοιλιά του πριν μπει μέσα στο ξεβαμμένο παντελόνι του)

μου άρεσε ο κύριος Παναγιώτης, «ήξερε πράγματα» -ιδίως γεωγραφία- και όταν μας τα εξηγούσε «είχε πολύ υπομονή»

αλλά ήταν αφόρητα βαρετός, ήθελες να τον αγαπήσεις και δεν γινόταν, δεν σε άφηνε να σχετιστείς

και δεν χαμογελούσε ποτέ, δεν ένιωθες πως συμπαθούσε τα παιδιά αλλά μάλλον πως τα ανεχότανε -ίσως ήτανε κι αυτός ένας καλός χριστιανός απλώς

σκέφτομαι ότι εμπιστεύονται τον Τσιόδρα γιατί τους θυμίζει τους κυρίους Παναγιώτηδες και την εποχή από την οποία προέρχονται

ένα κόσμο χωρίς πολιτική αντιπαράθεση, χωρίς πολιτική σχεδόν

-ως γνωστόν στο δημοτικό ο κόσμος μας δεν είχε ρήγματα, ή τέλος πάντων δεν μπορούσαμε να τα αντιληφθούμε-
(παρόλο που, μεταξύ μας, πάντα τα νιώθαμε με το σώμα μας)

και αρκούσε η υπνωτική βεβαιότητα της φωνής του κυρίου Παναγιώτη για να πιστέψουμε ότι όλα θα πάνε καλά με τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία

σίγουρα θα γλιστρούσαν μέσα στις προτάσεις του αναφορές στον θεό και την πατρίδα (τι σκάνδαλο θα αποτελούσε κάθε άλλη περίπτωση!)

αλλά ποτέ δεν προσέχαμε το νόημα της κάθε του φράσης

ποιος παρακολουθεί και ελέγχει τους αριθμούς του Τσιόδρα, και μόνο η αναφορά τους όμως έχει αυτή την ήπια ηρεμιστική επίδραση της μικροαυθεντίας

όταν ήμασταν παιδιά οι αριθμοί ήταν συνώνυμοι μιας κατηγορίας αλήθειας που αποτελούσε το τέλος της σκέψης

μήπως εμπιστεύονται τον Τσιόδρα γιατί τους ενεργοποιεί αυτή την παρήγορη ανάμνηση απλότητας

γιατί τους κάνει να ξεχνάνε πως αν δεν κοιτάς την συνθετότητα και τους ανταγωνισμούς αυτοί δεν θα πάψουν να υπάρχουν

κοιτάζω τη ζωή μου και δεν βλέπω ούτε έναν άνθρωπο στο παρόν μου που να μοιάζει στον Τσιόδρα – όσοι του έμοιαζαν, έστω λίγο, έχουν πάρει πόδι από χρόνια

πώς αντέχουν να ακούνε κάθε μέρα τον κύριο Παναγιώτη

τι λέει αυτό για τα μοντέλα της εμπιστοσύνης τους

δεν έχει υπάρξει κανένα απγκρέιντ από το δημοτικό;!
δεν έχει αλλάξει ο κόσμος τους εκατό φορές από τότε;

ξαφνικά μου περνάει από το μυαλό ότι ο λόγος που συμπαθούσαμε τον κύριο Παναγιώτη ήταν κυρίως γιατί δεν ήτανε μαλάκας και γιατί μιλούσε χαμηλόφωνα

βασικά γιατί δεν έμοιαζε σε τίποτα με εκείνο το εξουσιομανές κάθαρμα τον κύριο Χρήστο
τον δάσκαλο του άλλου τμήματος
μπροστά στον οποίο δεν τόλμαγε να βγάλει κανείς μας κιχ, σταματούσαμε και να αναπνέουμε όταν τον πετυχαίναμε στους διαδρόμους

συνειδητοποιώ κάτι ακόμα, χειρότερο ίσως

οι φανς του Τσιόδρα κρέμονται μεν από τα χείλη του δασκαλάκου γιατί ο μηχανισμός με τον οποίο εμπιστεύονται είναι ο μηχανισμός των παιδιών που είχαν υπάρξει τις λαμπρές εποχές της πολιτικής συναίνεσης

αλλά επιπλέον αποκαλύπτουν άθελά τους τις δύο κυρίαρχες εκδοχές της μεσήλικης ελληνικής αρρενωπότητας:

ή θα είναι κακοποιητές καθάρματα
ή κακομοίρηδες μπαμπάδες που κάνουνε καλά τη δουλειά τους, κοινότοποι, μίζεροι, μέτριοι, ψάλτες, πιο βαρετοί και από τον τοίχο

ο ζόφος των ακραία περιορισμένων εκδοχών με τις οποίες μεγαλώσαμε λάμπει στο πρόσωπο του Τσιόδρα και στα χαμηλωμένα του ματάκια

το ταβάνι του διανοητού μας ήταν τόσο χαμηλό που έπρεπε να σκύβουμε για να χωράμε από κάτω του

ποιοι είστε όλοι εσείς που εμπιστεύεστε τον Τσιόδρα, τι κάνετε ακόμα εκεί

τρέξαμε μακριά από τα καθάρματα και τους Τσιόδρες ελπίζοντας να βρούμε άλλες εκδοχές

και τώρα βρήκαμε, έχει πια χρόνια που ξεδιπλώθηκε το συρρικνωμένο σώμα

αλλά μια φωτεινή ανοιξιάτικη Κυριακή
εν μέσω πανδημίας
ανοίξαμε τηλεόραση και είδαμε τον κύριο Παναγιώτη
και οι μισοί μας φίλοι τον περιμένουν πώς και πώς

και καταλάβαμε ότι μία από τις πιο δύσκολες συνθήκες που μας περιμένει

σε αυτή την καινούρια κρίση που θα ζήσουμε σε ένα περιβάλλον ριζικά διαφορετικό από αυτό όπου ζήσαμε την προηγούμενη

θα είναι η ασυμβατότητα ανάμεσα στη ζωή μας όπως είναι τώρα

και στο πλαίσιο από το οποίο ήρθαμε

γιατί εμείς μπορεί να φύγαμε αλλά αυτό παρέμεινε το ίδιο

και τώρα που διαβάζουμε μέρα και νύχτα τι γίνεται στην ελλάδα

θα έχουμε τον κύριο Παναγιώτη κάθε απόγευμα μέσα στο σαλόνι μας

γαμώ το χριστό του.

-> Γιάννης Νικολόπουλος

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: